Wat betekent hulp voor jou?
Hieronder zijn ervaringen met hulpverlening beschreven door verschillenden die dit nodig hadden.
Klaartje: Ben mijn hele leven al bezig met psychepiepies maar pas het laatste jaar komt het pas tot zijn recht. Ik ben opgenomen op een resocialisatie afdeling en leer 'terug te keren in de maatschappij'. Verder krijg ik therapie en gesprekken. Zonder hulp was ik steeds slechter geworden en nu heb ik eindelijk een lichtpuntje.
Lost: Ik zou echt niet meer zonder hulp kunnen. 2 en een half jaar geleden dacht ik dat ik het zelf allemaal wel kon oplossen... Niet dus...!Sinds juni heb ik 'hulp' gezocht en sindsdien gaat het al wat beter! Het is gewoon moeilijk om alles voor je zelf te houden, alles in jezelf op te slaan en er niet op vooruit te gaan.Het wordt dan alleen maar erger (bij mij tenminste)
Ook al wisten een aantal vriendinnen het al, zij kon me misschien beter helpen.Ik moest met een vertrouwenspersoon praten op school. Die heeft me door gestuurd naar het GGZ.Daar heb ik een hele lieve 'begeleidster'.Zij laat me zelf onderzoeken waar het probleem zit en ik moet het zelf ook allemaal oplossen.Dat is heel moeilijk maar daar word ik wel sterker van en ik leer mezelf beter kennen. Door haar zie ik echt waar ik mee bezig ben.
Ilona: Hulp heeft voor mij een hele belangrijke rol gespeeld. In eerste instantie kon ik met iemand praten, mijn vertrouwenspersoon. Zij heeft mij doorverwezen naar Meerkanten. Na meerdere keren gestopt te zijn en begonnen te zijn, ben ik uiteindelijk in een eetstoorniskliniek gekomen (ik heb ook anorexia). Daar heb ik veel geleerd. Nu ben ik weer in behandeling voor de andere problemen en ik merk dat ik het echt nodig heb. Ik kijk uit naar een volgend gesprek, leer dingen over mezelf en het helpt me te realiveren. Toch is het niet genoeg en zal ik weer op een intensievere manier met mezelf aan de slag moeten gaan.
Marina: Tot nu toe hebben 2 mensen mij echt goed kunnen helpen. Mijn twee vertrouwenspersonen. Zoal 1 van deze school als me vorige school. Op me vorige school praatte ik soms twee uur met die man. Hij was altijd heel aardig en begrip vol. Als ik had gesneden wou hij wel me littekens zien maar alleen om te weten hoe ik me voelde op het moment dat ik sneed. Op het moment heb ik een minder prettige psychiater maar zij is alleen voor de intake heb ik begrepen. Als je een probleem hebt, probeer dan alsjeblieft eerst hulp te zoeken bij een vertrouwenspersoon, maatschappelijk werk, schoolarts of iets in die richting.
All Alone: Ik heb van verschillende mensen en verschillende manieren hulp gehad.
Mijn 1e mentor waar ik het aan vertelde, heeft mij glashard laten vallen en begon sarcastische opmerkingen te maken. Mijn 2e mentor heeft mij super geholpen en probeerde overal gezamenlijk een oplossing voor te vinden Dankzij mijn huisarts ben ik bij een hulporganisatie terechtgekomen, nl. De Jutters. Jeugdzorg weigerde om met mij te praten, mocht alleen als mijn ouders er ook bij zouden zijn en dat was juist het grote probleem!
Bij De Jutters ben ik eerst totaal niet geholpen en daarna juist fantastisch. Zodra ik daar was en alles eerlijk vertelde moest ik een spoedopname hebben, wat uiteindelijk niet nodig bleek te zijn. Ik heb vervolgens 2 hulpverleners gehad en daar werd ik net veel wijzer van. Hun manier van helpen bracht me alleen maar weer dichter naar de rand toe. Daarna ben ik vrijwillig opgenomen in een psychiatrische inrichting in Scheveningen. Tijdens deze maanden heeft mijn psychiater me allerlei dingen aan proberen te praten en ook mijn socio's vertelde niet kloppende dingen. Toen ik weer terug naar huis ging, kreeg ik door De Jutters een psychotherapeut aangewezen en die heeft me +/- 3 jaar lang ontzettend goed geholpen!! Haar mis ik af en toe nog steeds als de problemen weer opduiken of groter worden. Ik denk dat ik het zonder hulp nooit gered zou hebben. Helaas heb je niet altijd geluk met de hulpverleners, maar gelukkig zitten er ook goede bij!!