Automutilatie Site

Na vele jaren zelf geautomutileerd te hebben en veel leden te zijn tegengekomen op het forum, ben ik mij zeer bewust geworden van het feit dat automutilatie ook voordelen oplevert, vooral op korte termijn. Automutilatie kan tijdelijk de negatieve gevoelens onderdrukken, kan tijdelijk de leegte opvullen, kan de aandacht op jou of je probleem richten of kan een manier zijn om verscheidene emoties te uiten.

Maar zoals hier boven ook te lezen is: deze 'oplossingen' zijn tijdelijk. Nog sterker: automutilatie is geen oplossing, maar een tijdelijke verlossing van wat er speelt. Na die tijd komen gevoelens terug, keert de leegte terug, word je overspoeld door emoties of voel je je net zo alleen als daarvoor. Het is geen oplossing van het probleem, enkel het wegstoppen van de achterliggende gevoelens, een verlossing van het hedendaagse leven. Maar wel tijdelijk.

Naast voordelen heeft automutilatie veel nadelen, niet alleen op korte termijn, maar vooral op lange termijn. Automutilatie tekent je letterlijk voor je hele leven. Wanneer je dit stukje verleden, dit stukje verdriet en pijn, achter je laat, zal automutilatie je je hele leven blijven achtervolgen, hoeveel beter het ook met jou gaat. Daarom zal er hoogstwaarschijnlijk een moment komen waarop je beseft dat automutilatie geen goede manier is om met problemen om te gaan, maar eigenlijk zelf een probleem volgt. Met als gevolg dat je je zult afvragen of het niet beter is te stoppen met automutilatie.

Daar bevindt zich de eerste stap van het stoppen: het besef. Het besef dat je werkelijk een probleem hebt, in plaats van het te ontkennen. Maar dan ben je er nog niet. Ook het willen veranderen moet een stap zijn. Maar hoe stop je nou werkelijk met automutilatie?

Het geheim achter stoppen is eigenlijk: je moet 100%, nee 200%, willen. Je moet bereid zijn de positieve kanten van automutilatie op te geven en dat is moeilijk. Want automutilatie levert ook iets op, iets wat jij nodig hebt of fijn vindt. Dat zal je ook op moeten geven. Wil je dat werkelijk opgeven, koste wat het kost? Of is het iets dat telkens maar weer aan jou blijft trekken en wat je zo fijn vindt dat je er liever mee doorgaat dan dat fijne aan de kant zet?

Een wijs auteur, Tina Paulus, schreef: "Hoe word je een vlinder? Vroeg ze peinzend na. Je moet zo graag willen vliegen dat je bereid bent je bestaan als rups op te geven."

En dat is wat het belangrijkste is: je moet bereid zijn je leven met automutilatie op te geven, je vlucht in zelfvernietigend gedrag. Je moet leren gevoelens te ervaren, te voelen en er mee om leren gaan. Je moet bereid zijn om de negatieve gevoelens te ondergaan, zonder ze te onderdrukken. Dat heeft soms tijd nodig. Het leren verdragen en leren alternatieven te vinden, gezonde alternatieven als hardlopen, sporten of andere hobby's. Maar het belangrijkste: je moet écht willen.

Note: iedereen is anders. Maar ik heb gemerkt (en dat is MIJN mening) dat dit bij veel van degene die zichzelf beschadigen een rol speelt. Daarom mijn persoonlijke mening hierbij. Dit kon ik op het moment dat ik volop in het proces was niet zien. Nu ik automutilatie achter mij heb gelaten, lukt het mij beter er objectief naar te kijken en hieruit een kleine conclusie te trekken.