Automutilatie Site

Onderstaande verhalen zijn geschreven door mensen die zelf ervaring hebben met automutilatie.

Pink_Poison: Er gebeurt van alles in mijn hoofd. Wat er precies gebeurd weet ik niet...Ik word er alleen hartstikke onrustig van. Ik krijg moeite met ademhalen en voel me leeg...Alsof ik niet meer besta. Op zulke momenten snij ik mezelf. Zodra ik de lichamelijke pijn voel, wordt alles in mijn hoofd weer rustig. Mijn ademhaling wordt weer normaal en ik kan weer helder denken. 'Ik voel, dus ik leef.' Dat fijne gevoel duurt nooit lang. Het maakt plaats voor schuldgevoelens en zelfhaat.
Ook als ik boos ben op iemand anders dan mezelf, snijd ik. Ik ben heel agressief en heb mijn broer vroeger veel pijn gedaan en zelfs gedreigd hem te vermoordeb. Als ik boos ben, sta ik niet voor mezelf in. Omdat ik andere mensen geen pijn wil doen, doe ik mezelf pijn. Mijn vrienden weten ook dat ze me met rust moeten laten als ik boos ben.
Ja, am is voor mij iets dat mij laat voelen dat ik leef, dat mij laat omgaan met mijn emoties en dat andere mensen beschermt tegen mij... maar tegelijkertijd mijn vijand.

Sweet-Biscuit: Ik vind het bijzonder om mezelf te snijden, alleen tegelijkertijd is het een opluchting. Als ik mijn verleden en allemaal trieste, pijnlijke gebeurtenissen in mijn hoofd heb en ze niet meer wegkomen, word ik gek. Ik ben dan boos op mezelf, boos op de dingen die ik fout heb gedaan en nog beter over na had moeten denken. En dan snijd ik mezelf en geniet ik van de pijn en van de rode streep of strepen die ik op mijn lichaam heb staan. Soms snijd ik mezelf ook voor iemand, iemand die me afzeikt op school of die me niet mag. Of me alleen maar afzeikt. Dan denk ik bij mezelf: "Misschien heeft ze/hij gelijk" En dan straf ik mezelf daarvoor. Of ik snijd mezelf omdat het weer tijd is of ik er zin in heb. Dat mes is mijn maatje! Toch is snijden het stomste waar ik ooit mee ben begonnen...

Tinky: Hoe het voelt.. Tja...
Op het moment dat je wilt gaat snijden voel ik me heel verdrietig, moe, boos enzo...
Als ik dan eenmaal aan het snijden ben voel ik me ineens heel erg goed...
en als ik het dan gedaan heb voel ik me eigenlijk nog verdrietiger vermoeider en bozer.. kortom, begin er niet aan, het lost niks op!

Kippetje: Voordat ik wil gaan snijden voel ik me heel kut, verrot en waardeloos.
Dan wil ik gaan snijden en voel me fijn, niet meer zo verrot, kut en waardeloos. Heb het gevoel dat alle problemen over zijn en dat het weer helemaal fijn is. Dan stop ik en een seconde later is het gevoel van dat ik kut ben, verrot en waardeloos weer helemaal terug maar dan is het nog veel erger als voorheen.
Begin er dus echt niet aan.. als je het doet lijkt het allemaal veel beter te gaan/ te komen, maar daarna..

Maan Meisje: hoe voelt het en waarom doe ik het? ik doe het meestal als ik heel erg gestresst ben, meestal komt dat door school, maar ook door bepaalde spanningen door problemen om mij heen. het gebeurt ook wanneer ik ruzie met iemand heb gehad, dan kom ik tot rust als ik snijd. ik ben dan heel erg gespannen, snap dingen niet meer en als ik dan snijd kom ik tot rust door de pijn en het bloed. ik heb een keer de woorden I hate myself in mijn huid gezet. toen was ik alleen thuis en ik wist niet meer wat ik moest doen. alles leek fout te gaan ed.. ik was toen in een soort waas waar ik dan moeilijk uit kan komen. toen ging de telefoon en toen leek het alsof ik wakker werd uit een droom. ik heb er toen een pleister op geplakt en gezworen het nooit iemand te vertellen.. dat heb ik dus ook niet gedaan, tot nu dan. ik zou mensen zeker afraden woorden of zinnen in hun arm te snijden, omdat je er gewoon niet meer vanaf komt.

Empty: Als ik me klote voel of heel veel verdriet heb en pijn van binnen ga in mezelf snijden om de pijn van binnen te stoppen door mezelf pijn te doen maar dan van buiten. en op dat hele kleine moment voel ik dan niks meer echt een fijn gevoel.
Ik ben het dan kwijt die pijn dat verdriet op dat moment denk ik dat er geen andere manier is om het kwijt te raken en snij ik overal waar ik kan komen. Het is niet dat ik dood wil maar het snijden of krassen het lucht gewoon op.
Daarna heb ik er weer spijt van vooral omdat ik er andere mensen pijn met doe.
Meestal ga ik dan weer snijden om mezelf te straffen.
Ik ben nu in een cirkeltje terecht gekomen waar ik niet meer uit kom.
Mensen die dit niet doen zullen het niet snel begrijpen, of helemaal niet.
Ik wou dat ik er nooit mee was begonnen, ik probeer nu te stoppen want ik raak hierdoor iedereen om me heen kwijt.
Begin er niet aan want het maakt je kapot, je leven, jezelf maar ook de mensen die om je geven

Angel: Hoe het voelt?
Ik denk dat het dat moeilijk te verwoorden is.
Ik voel me kut, en verwaarloost etc. Ik heb dan iets meegemaakt die dag. En ik wil dat vergeten. En dat doe ik dan doormiddels me zelf pijn te doen. Daardoor lucht het op voor mij. Dan voel ik mezelf prettiger.
Maar een paar uur naderhand, voel ik me eigen heel erg schuldig. Dan ben ik boos op mezelf. En voel ik me opnieuw kut en verwaarloost. En dan heb ik heel veel spijt. Want dan heb ik weer een litteken. En dat wil ik dan niet. Maar die zit er dan al. EN omdat ik me dan zo schuldig voel. Ga ik mezelf weer pijn doen. En zo blijft dat in een cirkeltje.

Klaartje: Voor mij is AM een ragebol van chaos in me hoofd. Wel, niet, wel niet. De pijn brengt orde, schept emoties op en plaatst ze in een herkenbaar hokje. Tenminste, zo voelt het voor mij.
De littekens zijn een groot nadeel, net als het schuldgevoel naderhand. Waarom? Altijd die vraag en er is nooit een antwoord op. Alleen het weten dat het niet de laatste keer is, is al afschuwelijk feit genoeg, wat eronder zit wil ik niet eens weten...

*Angelgirl*: Het voelt voor mij als een klein stukje hoop, als iets waar ik op kan vertrouwen. Ik kan bepalen wanneer ik het voel en hoe.
Het is macht, macht over mijn eigen lichaam. Even niet meer denken aan je problemen, aan alle ellende. Even denken aan jezelf. Maar hierna begint het juist. Na misschien 2 minuten begint het gevoel opnieuw. De gevoelens dat ik niks ben, dat ik hier alleen ben. Dat toch niemand van me houdt, het helpt misschien voor heel even, maar daarna wordt het juist steeds erger. Met andere woorden: begin er niet aan. Je verpest alleen maar jezelf en het maakt je problemen alleen maar erger.

Darkangel: Hmm. Moeilijk uit te leggen. AM is voor mij de 10 minuten oplossing. Ik voel me dan zo vrij en even goed, alsof alles om me heen wegvalt. Maar als ik in zie waarmee ik bezig ben en wat ik mezelf voor de zoveelste x heb aangedaan dan begin ik me depressief te voelen. Dan wachten de tranen niet, die komen dan meteen. Het is gewoon zo verschrikkelijk om te voelen. Maar dan toch zo heerlijk tegelijk. Het is een uitweg voor mijn innerlijke pijn. Dan kan ik me van buiten even pijnlijk voelen en mezelf gewoon lekker straffen. En dan denk ik: Zie je wel dat je innerlijke pijn weg gaat. Maarja. Als ik mijn verstand weer terug krijg is het dus: dag lichamelijke pijn, hallo innerlijke pijn, die nog erger is geworden door AM. AM is gewoon de slechte oplossing die er voor je problemen bestaat. Hoewel. Het is geen eens een oplossing. Het is een probleem. Een groots probleem.