De gevolgen
Natuurlijk heeft automutilatie ook gevolgen. Deze kan je onderscheiden in de gevolgen op korte termijn en de gevolgen op langere termijn.
Op korte termijn zijn er meestal de positieve gevolgen zoals: ontspanning, controle, opluchting en/of voldoening. Problemen worden tijdelijk even vergeten en gevoelens onderdrukt.
Op langere termijn zijn de gevoelens eigenlijk altijd negatief: de gevoelens die door automutilatie werden onderdrukt komen nu weer terug. Ook komen langzaamaan de schuldgevoelens naar voren en de wanhoop en woede dat de persoon zich weer heeft verwond. Zelfhaat is een gevolg op lange termijn omdat de persoon eigenlijk wel wil stoppen, maar het op dat moment niet gelukt is.
Ook zijn er lichamelijke gevolgen van automutilatie. Meestal praten we dan over de littekens die automutilatie met zich meebrengt en waar je je hele leven aan vast blijft zitten. De gevolgen daarvan zijn dat dingen als zwemmen niet meer kunnen, sporten soms niet goed of vrij beoefend kunnen worden en raar aangekeken wordt door anderen. Er zullen ook een aantal praktische zaken belangrijk worden: hoe leg je later aan je kinderen uit waarom mama zoveel littekens heeft? Ga je met kinderfeestjes mee zwemmen later? Hoe leg je het op je werk uit? En de buurkinderen? En als je later oma bent? Littekens draag je je hele leven met je mee. Iets anders is: hoe richt je je volledig op studie/werk als je zelf zo bezig bent met jouw gevoelens en de automutilatie? Hoe lukt het om op die manier normaal in de maatschappij te functioneren?
Sociaal heeft dat ook gevolgen, omdat andere mensen afwijzend kunnen reageren. Ook de dingen die voor de meeste leeftijdsgenoten heel leuk, normaal en gemakkelijk te doen zijn, kunnen door de persoon niet meer gedaan worden. Omgaan met leeftijdsgenoten zal beperkt worden.
Men is vaak constant bezig met het verbergen van littekens. Wat eerst de oplossing leek wordt nu dus eigenlijk zelf het probleem.