Automutilatie Site

Titel: Mijn Zwarte ziel Auteur: Vrank Post Uitgever: Manteau Jeugd ISBN: 9789022323175

Leon en Deborah ontmoeten elkaar op de gesloten behandelafdeling van een justitiële jeugdinrichting. Allebei zijn ze op de vlucht. Deborah is gevlucht in haar hoofd om te ontsnappen aan het nietsontziende geloof van haar ouders. Leon is zijn land ontvlucht om te ontsnappen aan een godsdienstwaanzinnig leger. Hun vlucht heeft hen geen vrijheid gebracht. Samen zitten ze in een omgeving waar behandeling nauwelijks mogelijk is. Deborah en Leon vechten om de duivels uit hun hoofd te bannen en de vijanden van hun vrijheid te verslaan. Zal het hun lukken om hun zwarte ziel schoon te wassen van de angsten van het verleden?

Op de voorkant staat de tekst 'Ik heb geen hoop. Ik heb geen angst. Ik ben vrij.' Vrijheid, daar draait het in dit boek om. Deborah wil vrij zijn van haar ouders, de kerk en de ouderlingen die haar een geloof opdringen waar ze het niet mee eens is. Leon wil vrij zijn van zijn angst, van de nachtmerries uit zijn verleden.Het verhaal wisselt af in korte hoofdstukken tussen Deborah en Leon, over het leven dat ze leidden voor hun - gedwongen - opname. Tussendoor staan stukken in het heden, die vaak erg heftig zijn, maar ook laten zien hoe Leon en Deborah steeds verder naar elkaar toe trekken. Ook zijn er een aantal hoofdstukken waarbij 'hij' (of 'hem') aan het woord is, dat is de angst van Leon, die in zijn hoofd zit.

Op de voorkant staat ook een meisje, ineen gedoken en met een paar wonden op haar armen. Ze is bang, bang voor het leven.

Volgens de achterkant is het een 'aangrijpend verhaal', waar ik het helemaal mee eens ben. Het verhaal neemt je mee en het is lastig wegleggen voor je het uit hebt. Zeker door de afwisseling tussen Leon en Deborah - er wordt telkens op een punt gestopt waarbij je alleen maar wilt weten hoe het verder gaat.

De schrijver, Vrank Post, werkt al twintig jaar in de gedwongen hulpverlening. Dit maakt het boek mogelijk nog aangrijpender, omdat je er nog even flink op gewezen wordt dat dit echt gebeurt.

Tenslotte, is het boek een behoorlijke trigger. Deborah beschadigt zichzelf. En behoorlijk ook. Haar gevoel wordt beschreven en ook de wijze waarop ze het doet. Ook eet ze nauwelijks. Dit niet omdat ze een eetstoornis heeft, maar somdat ze te depressief is om te eten. En omdat ze dood wil.

Herkenbaarheid: (Deborah), (Leon)
Meeslepend
Orginaliteit
Humor
Triggerend

© Nachtvlinder, 11 november 2011