Automutilatie Site

Lotte van der Vlugt is heeft eerder het boek 'Zeepaardjes zijn niet bang' geschreven. Sinds februari is haar tweede boek te koop. Redenen genoeg om Lotte een aantal vragen te stellen over haar boek!

Vier maanden geleden is uw boek 'De Kunst Van Denken & De Rest' uitgekomen. Hoe is het idee ontstaan om een boek te schrijven en vooral: dit boek?
Toen ik 17 was heb ik voor het eerst mijn ervaringen in de psychiatrie opgeschreven. Dit werd uitgegeven in een klein boekje. Toch merkte ik vaak dat er veel onbegrip was. Niet alleen over automutilatie, persoonlijkheidsstoornissen en eetstoornissen, maar ook over het gedrag eromheen. Aandacht vragen in mijn omgeving speelde een grote rol. En een lange tijd deed ik dit op vele manieren. Zowel positief als negatief. Maar het negatieve werd niet begrepen. Niet door familie en vrienden, maar ook niet door de psychiatrie zelf. Er werd vaak belonend op gereageerd of ik kreeg juist hele boze reacties. Maar het enige wat ik wou, was dat mensen me zagen en om me gaven. Hier duidelijkheid over geven was en is voor mij erg belangrijk. Want negatief aandacht vragen is niet meteen negatief!

Hoe zou u zelf het boek omschrijven wanneer iemand u zou vragen wat voor soort boek het is?
Ik zou het omschrijven als een eerlijke benadering op de psychiatrie. Hoe het is om in de psychiatrie te zitten en hoe het is om het van een afstand mee te maken. Natuurlijk is het autobiografisch, maar wat ik wil laten zien, is dat de meeste keuzes die je maakt in je leven, jouw keuzes zijn.

Aafke, de hoofdpersoon van het boek, is in de psychiatrie beland, een wereld die voor velen onbekend is. Is het lastig om de wereld van de psychiatrie geloofwaardig te beschrijven?
Het is niet lastig om het op te schrijven zoals jij het zelf meemaakt. Maar het is wel lastig om het in de juiste woorden te schrijven, zodat buitenstaanders het ook begrijpen. Jezelf pijn doen is misschien in de psychiatrie een steeds vaker voorkomend iets, maar voor iemand die niet in de psychiatrie zit, is en blijft dit toch iets vreemds. Daarom heb ik geprobeerd dit zo eerlijk mogelijk en in zoveel mogelijk details te beschrijven. Juist er eerlijk en open over zijn zorgt voor meer begrip.

Kan het boek triggerend zijn voor mensen die zelf ervaringen hebben in de psychiatrie?
Zeker weten. Al ligt het natuurlijk aan in welk stadium je zelf zit! Toen ik er middenin zat, las ik graag boeken over automutilatie en eetstoornissen. Ik merkte meteen dat zodra ik het las, ik zelf meer neiging kreeg om het ook te doen. (Slechter eten of mezelf pijn doen.) Nu kan ik het lezen en af en toe me nog wel rot voelen over wat er is gebeurd, maar zelf heb ik de neiging niet meer.

'De Kunst Van Denken & De Rest' verschijnt over enkele tijd in de bibliotheken. Spannend of vooral erg leuk?
Beiden. Ik ben blij dat het opgenomen wordt in het assortiment van de bibliotheek! Dat is een enorme eer. Toch ben ik af en toe wel bang voor hoe mensen hierop reageren. Je geeft jezelf natuurlijk aardig bloot in een autobiografisch boek.

Is het dagelijks leven voor u veranderd sinds dit boek is uitgegeven? Zo ja, hoe?
Met dit boek heb ik voor mezelf een hoofdstuk kunnen afsluiten. Ik heb na jaren afscheid genomen van de wereld van klinieken. Met een behandeling die ik eens in de week doe, red ik het nu ook. De reacties van mijn naasten waren in het begin wat confronterend. Zij weten nu meer van mij dan ze eerst wisten. Hiermee omgaan was toch vreemd. Ineens wist de rest van mijn familie waar de littekens vandaan kwamen. Toch heb ik hiermee een deur geopend en als iemand vragen heeft, durven ze deze sneller te stellen!
Verder woon ik nu samen met mijn vriendin en drie katten in een mooi appartementje. Mijn dagelijkse leven heeft extra kleur gekregen.

Wat wilde u met het schrijven van het boek bereiken?
Het was vooral van me afschrijven. De spanning in mij wegschrijven en de dingen die ik niet begreep op papier zetten. Door je gevoel in woorden te vertalen, werd het voor mij makkelijker om erover na te denken. Ik begreep mijn gevoelens beter en wist ook steeds vaker waarom ik deze gevoelens had.
Door het uit te geven hoop ik te bereiken dat mensen niet zomaar een mening hebben als iemand in de psychiatrie zit. Diegene is niet meteen zielig, gek of ongeneesbaar. Hopelijk begrijpen mensen de denkwijze rondom automutilatie, eetstoornissen e.d. iets beter.
Ook hoop ik dat meiden en jongens die in het boek dingen herkennen, hier misschien wat steun uithalen. Want soms ziet het er allemaal heel donker en somber uit, je kunt zeker erbovenop komen!

Heeft u plannen om verder te gaan met schrijven? Kunnen lezers nog meer boeken van u verwachten?
Ik hoop het van harte! Maar na 2 boeken over mijn leven in de psychiatrie, ga ik over op andere dingen. Mijn fantasie slaat dagelijks op hol en ik heb al aardig wat ideeën en probeersels op papier kunnen zetten. Dus wie weet! Maar voor de komende tijd zal ik autobiografische verhalen eventjes naast me leggen.

© Ilona, 13 juli 2011